ولی من میگم بدتر از دیدن و خواستنش اینایی که مجازی عاشق میشن،بدشانس ترن! فکرشو بکن،از یه عکس از یه پیام طرفشونو میبوسن... باهاش واسه فصل های بعدی زندگیشون،برنامه میچینن! توی دلتنگی هاشون،پناه میبرن به پروفایل طرف! واسه گفتن دوست دارم،کلی از خط های تلفن این کشور رو،اِشغال میکنن! واسه رسیدن بهم،به خدا نزدیک ترند! اینایی که مجازی عاشق میشن یه چیزی تو حقیقت گم کردن... نتونستن با واقعیت کنار بیان... شاید اونیکه اولین بار،داشته فضای مجازی اختراع میکرده دلش از ادمای دور و برش گرفته،یا دنبال یکی بوده که پیداش کنه توی مجازی،حرف هاش راحت بزنه،هی خجالت نکشه... خیلی ها میگن،مجازی نمیشه به پای کسی پیر شد اما،مگه ما تونستیم با اونیکه بود و دیدیمش ادامه بدیم؟ عشق همه جورش،یه گردابه! اما مجازیش یه سرابه دیگه حتی اتفاقی نمیتونی ببینیش.. نمیتونی ازش خبر داشته باشی... نمیتونی بفهمی واسه کی میمیره... نمیتونی بفهمی چی شد سر گذشتش.. حتی اتفاقی! چون اگه بره باید التماس کنی واسه چهارتاعکسش! واسه یه انبلاکش! واسه رسیدن حس بلاتکلیفیت به گوشش! تاحالا از ته دل یه عکس بغل نکردی بفهمی دلتنگی چیه.

پسندیده شده توسط